sábado, 8 de outubro de 2011

1. Tsunami

Wave after wave, wave upon wave.

The dead are not seen and their screams not heard.



Listen! Don’t listen! Listening without end.

No one can hear what the dead shriek.

Only the dead are able to hear their own screams.



.. .. .. ..



Come on! Come on! Run!

The earth is stuffed with its own ruin

And mankind is in need of a sanctuary.



2. Description of death



There is no one left on Earth who says:

“Oh you black poets!

You thrive by mocking hope and manufacturing despair all around you.”

No one remains who says:

“How can one describe death?”



.. .. .. ..



Must the scream of despair cause pain to the stone and the pillars of the temple to tremble

Before philosophers and scientists acknowledge the sound

Of one who suffers?



3. The Lord’s “six days”



The wicked say:

“The errors of the clever are always the worst.”

Maybe they are right.



.. .. ..



God forbid

I question the Lord’s intelligence

Or His good intentions

But I think Him somewhat careless,

Somewhat confused,

Romantic, reckless, incessantly emotional

And, of course, like all his poet friends,

Both highly inspired and incapable of self-belief.



.. .. .. ..



It seems to me that six days were not enough to build a dream.

A million years, a million ages, a million judgement days . . .

And He has altered nothing.

It is as if God is still endlessly

Practising on the product of His labour.

The Earth is still not suitable for life to this day

And nor are its people.



When will that momentous day come when God will stand and say:

“At last, We have found a solution

And humanity can

Begin living”?



4. Prayer to the god of the 21st century



Take the herd.

Take the herders.

Take the philosophers, militias and army leaders.

But don’t lay your hand on a child.



Take the fortresses, the monasteries, the brothels and the pillars of the temple.

Take everything on Earth.

Take everything which devalues the Earth.

Take the Earth.

And let the children dream.



If they go up into the mountains

Don’t send earthquakes beneath them.

If they go into the valleys

Don’t let floods loose upon them.

The children are our children and Yours:

Give them solid ground.







Poet's Note: Read by Asad Jaber at the Poetry International Festival, Rotterdam, June 2011



© 2011, Nazih Abou Afach

From: Chaos & Order

Publisher: Poetry International, Rotterdam, 2011


1. Tsunami




Onda após onda, onda após onda.

Os mortos não são vistos e seus gritos não ouviu.



Ouça! Não dê ouvidos! Ouvindo sem fim.

Ninguém pode ouvir o grito dos mortos.

Só os mortos são capazes de ouvir seus próprios gritos.



.. .. .. ..



Vamos lá! Vamos lá! Corra!

A terra é recheado com a sua própria ruína

E a humanidade está precisando de um santuário.



2. Descrição da morte



Não há ninguém à esquerda na Terra que diz:

"Oh, você poetas negros!

Você prosperar pela esperança e desespero zombando fabricação de todos ao seu redor. "

Ninguém permanece que diz:

"Como se pode descrever a morte?"



.. .. .. ..



Deve ser o grito de dor causar desespero para a pedra e os pilares do templo a tremer

Antes de filósofos e cientistas reconhecem o som

De alguém que sofre?



3. Do Senhor "seis dias"



Os ímpios dizem:

"Os erros dos inteligentes são sempre o pior."

Talvez tenham razão.



.. .. ..



Deus nos livre

Eu questiono a inteligência do Senhor

Suas boas intenções ou

Mas eu acho que ele um pouco descuidado,

Um pouco confuso,

Romântico, imprudente, incessantemente emocional

E, claro, como todos os seus amigos de poeta,

Ambos altamente inspirada e incapaz de auto-crença.



.. .. .. ..



Parece-me que seis dias não foram suficientes para construir um sonho.

Um milhão de anos, um milhão de idades, um milhão de dias julgamento. . .

E Ele alterou nada.

É como se Deus ainda é infinitamente

Praticar sobre o produto do seu trabalho.

A Terra ainda não é adequado para a vida até hoje

E nem são as pessoas.



Quando será esse dia memorável vir quando Deus vai levantar e dizer:

"Enfim, Nós temos encontrado uma solução

E a humanidade pode

Começar a viver "?



4. Oração ao deus do século 21



Leve o rebanho.

Pegue os pastores.

Pegue os filósofos, as milícias e os líderes do exército.

Mas não estendas a tua mão sobre a criança.



Tomar as fortalezas, mosteiros, os bordéis e os pilares do templo.

Leve tudo na Terra.

Pegue tudo o que desvaloriza a Terra.

Levar a Terra.

E deixar que o sonho das crianças.



Se eles vão para as montanhas

Não envie terremotos abaixo deles.

Se eles vão para os vales

Não deixe solto inundações sobre eles.

As crianças são nossos filhos e Yours:

Dar-lhes um terreno sólido.



© 2011, Nazih Abou Afach.
Síria

De: Caos & Ordem

Editora: Poesia Internacional, Rotterdam, 2011

SVENSKA HUS ENSLIGT BELÄGNA

Ett virrvarr av svarta granar

och rykande månstrålar.

Här ligger torpet sänkt

och det tycks utan liv.



Tills morgondaggen sorlar

och en åldring öppnar

– med darrande hand –

fönstret och släpper ut en uv.



Och i ett annat väderstreck

står nybygget och ångar

med lakanstvättens fjäril

fladdrande vid knuten



mitt i en döende skog

där förmultningen läser

genom glasögon av sav

barkborrarnas protokoll.



Sommar med linhåriga regn

eller ett enda åskmoln

över en hund som skäller.

Fröet sparkar i jorden.



Upprörda röster, ansikten

flyger i telefontrådarna

på förkrympta snabba vingar

över myrmarkernas mil.



Huset på en ö i älven

ruvande sina grundstenar.

En ständig rök – man bränner

skogens hemliga papper.



Regnet vänder i himlen.

Ljuset slingrar i älven.

Hus på branten övervakar

vattenfallets vita oxar.



Höst med en liga av starar

som håller gryningen i schack.

Människorna rör sig stelt

på lampskenets teater.



Låt dem känna utan ängslan

de kamouflerade vingarna

och Guds energi

hoprullad i mörkret.


SOLITARY SWEDISH HOUSES

A mix-max of black spruce

and smoking moonbeams.

Here’s the croft lying low

and not a sign of life.



Till the morning dew murmurs

and an old man opens

– with a shaky hand – his window

and lets out an owl.



Further off, the new building

stands steaming

with the laundry butterfly

fluttering at the corner



in the middle of a dying wood

where the mouldering reads

through spectacles of sap

the proceedings of the bark-drillers.



Summer with flaxen-haired rain

or one solitary thunder-cloud

above a barking dog.

The seed is kicking inside the earth.



Agitated voices, faces

fly in the telephone wires

on stunted rapid wings

across the moorland miles.



The house on an island in the river

brooding on its stony foundations.

Perpetual smoke – they’re burning

the forest’s secret papers.



The rain wheels in the sky.

The light coils in the river.

Houses on the slope supervise

the waterfall’s white oxen.



Autumn with a gang of starlings

holding dawn in check.

The people move stiffly

in the lamplight’s theatre.



Let them feel without alarm

the camouflaged wings

and God’s energy

coiled up in the dark.



© 1995, Tomas Tranströmer

From: Samlade dikter 1954-1996

Publisher: Albert Bonniers Förlag, Stockholm, 2001







share





© Translation: 2002, Robin Fulton

nattboksblad

Jag landsteg en majnatt

i ett kyligt månsken

där gräs och blommor var grå

men doften grön.



Jag gled uppför sluttningen

i den färgblinda natten

medan vita stenar

signalerade till månen.



En tidrymd

några minuter lång

femtioåtta år bred.



Och bakom mig

bortom de blyskimrande vattnen

fanns den andra kusten

och de som härskade.



Människor med framtid

i stället för ansikten.



a page of the night-book

I stepped ashore one May night

in the cool moonshine

where grass and flowers were grey

but the scent green.



I glided up the slope

in the colour-blind night

while white stones

signalled to the moon.



A period of time

a few minutes long

fifty-eight years wide.



And behind me

beyond the lead-shimmering waters

was the other shore

and those who ruled.



People with a future

instead of a face.



© Tomas Tranströmer

From: Samlade dikter 1954-1996

Publisher: Albert Bonniers Förlag, Stockholm, 2001







share





© Translation: 2002, Robin Fulton

Grafschrift

Ik heb een liefde die zo oud is als ikzelf.

Zij kan niet dood zolang ik zelf geen dode ben.



Zij gaat zo graag gebukt onder mijn naam.

Zij publiceert mijn vlees en bloed tot alles op is.



Zij leurt met heel oud nieuws van mij de wereld rond

En blind sorteert zij regels die ik nooit verstond.



Ik heb een liefde, zij is altijd in gevaar

En kan pas weg als ik hier zelf de weg niet ken.



De weg die wij nu gaan, wij rollen hem langzaam op

Tot een steen. Die leggen wij straks op ons graf.



EPITAPH

I have a love who’s as old as my self.

She cannot die as long as I’m not dead.



She so likes being burdened by my name.

She publishes my flesh and blood till it’s all gone.



She hawks outdated news of me around the world

And blindly sorts the lines I never understood.



I have a love, she’s always in danger

And can only leave when I don’t know the way.



The road that we are on, we roll it slowly up

Into a stone. We’ll lay it one day on our grave.



© 1999, Leonard Nolens

From: Laat alle deuren op een kier. Verzamelde gedichten

Publisher: Querido, Amsterdam, 2004







share





© Translation: 2005, Paul Vincent

sexta-feira, 7 de outubro de 2011

Poemas Haikai

Os fios elétricos

estendidos por onde o frio reina

Ao norte de toda música.



O sol branco

treina correndo solitário para

a montanha azul da morte.



Temos que viver

com a relva pequena

e o riso dos porões



Agora o sol se deita.

sombras se levantam gigantescas.

Logo logo tudo é sombra.



As orquídeas.

Petroleiros passam deslizando.

É lua cheia.



Fortalezas medievais,

cidades desconhecidas, esfinges frias,

arenas vazias.



As folhas cochicham:

Um javali está tocando órgão.

E os sinos batem.



E a noite se desloca

de leste para oeste

na velocidade da lua.



Duas libélulas

agarradas uma na outra

passam e se vão



Presença de Deus.

No túnel do canto do pássaro

uma porta fechada se abre.



Carvalhos e a lua.

Luz e imagem de estrelas salientes.

O mar gelado.



Tomas Tranströmer

domingo, 2 de outubro de 2011

a Desadolescência

por REGINALDO DIAS*


Homens de minha geração, nascidos no início da década de 1960 e que estão na fronteira dos cinqüenta anos, um pouco para lá, um pouco para cá, vivem o que poderia ser chamado de desadolescência.

Grosso modo, a adolescência é aquela fase em que nós temos que aprender a domar as rápidas mudanças operadas em nosso corpo. Descobrimos que não somos mais crianças e sabemos que não nos tornamos adultos. Na desadolescência, por razões inversas, somos novamente instados a aprender a conviver com as rápidas mudanças operadas em nosso corpo. Não somos mais jovens e ainda não nos tornamos velhos.



Diferentemente do outro ciclo, as mudanças são operadas para pior, pelo menos no plano físico. Inevitavelmente, mais para uns, menos para outros, surgem limitações no consumo de alimentos, de bebidas e de atividades físicas. Nem falo da virilidade, pois esse é um problema que só atinge pessoas que não conhecemos. Dia desses, naquelas conversas descontraídas que sucedem o futebol de veteranos, um amigo pontificou: “Você sabe que a idade está chegando quando o trabalho dá prazer e o prazer dá trabalho”. Como ninguém ali vivia situações semelhantes, todos riram à farta.



Se vivêssemos em outra época histórica, estaríamos próximos da velhice. Alguns dos livros clássicos de reflexão sobre a velhice foram escritos por homens que haviam acabado de ultrapassar os sessenta anos. Exemplo: Cícero escreveu “De senectute” aos 62 anos. Hoje, graças aos ganhos civilizatórios, a estimativa de vida se elevou e a velhice passou a ser sinônimo de idade mais avançada. O filósofo contemporâneo Norberto Bobbio escreveu o seu texto “De senectute”, veiculado pelo livro “O tempo da memória”, já octogenário.



Qualquer que seja o parâmetro, são perturbadoras as linhas que Bobbio escreveu sobre o caminho sem volta: “A descida em direção a lugar nenhum é longa, mais longa do que eu imaginara, e lenta. A descida é contínua e, o que é pior, irreversível: você desce um pequeno degrau de cada vez, mas ao colocar o pé no degrau mais baixo sabe que nunca mais vai retornar ao degrau mais alto. Quantos ainda existem eu não sei. Mas de uma coisa não tenho dúvida: restam cada vez menos”.



Quem já se convenceu de que é velho é motivado a desenvolver a proverbial sabedoria diante da inevitabilidade do passar do tempo. Situação mais complexa é vivida pelos que se encontram na desadolescência. Minha geração nasceu e cresceu na década de 1960, famosa pelo culto à juventude.



Pode não ter entendido na época, mas ouviu Beatles, Rolling Stones e The Who. Naquele período repleto de maniqueísmos, eram divulgadas máximas como: “Não confie em ninguém com mais de 30”; “Melhor morrer do que ficar velho” etc. Mesmo a ingênua versão brasileira da beatlemania era chamada de “jovem guarda”, com acento no primeiro termo.



Passado o choque da descoberta da desadolescência, a ultrapassagem do que se convencionou chamar de meia idade expõe, de um lado, que é um privilégio não ter ficado pelo caminho e, de outro, que a estrada segue muito além dos 64 anos cantados pelos Beatles no álbum “Sergeant Peppers”. Se, como diz Bobbio, só restam degraus para baixo, melhor que não sejam poucos e que saibamos ultrapassar cada um com resignação, dignidade e prazer, ainda que isso dê algum trabalho.








* REGINALDO DIAS é professor do Departamento de História, Universidade Estadual de Maringá (DHI/UEM) e Doutor em História Social pela UNESP. Publicado em O Diário do Norte do Paraná, 28.09.2011. Email: diasreginaldo@hotmail.com

sábado, 24 de setembro de 2011

Pilippe Jaroussky & Friends Je m'voyais de'ja', Charles Aznavour

Je m’voyais déjà

A dix huit ans j’ai quitte ma province

Bien décide a empoigne la vie

Le coeur léger et le bagage mince

J’étais certain de conquérir Paris



Chez le tailleur le plus chic j’ai fait faire

Ce complet bleu qu’était du dernier cri

Les photos, les chansons et les orchestrations

Ont eu raison de mes économies



Je me voyais déjà en haut de l’affiche

En dix fois plus gros que n’importe qui mon nom s’étalait

Je me voyais déjà adule et riche

Signant mes photos aux admirateurs qui se bousculaient

J’étais le plus grand des grands fantaisistes

Faisant un succès si grand que les gens m’acclamaient debout

Je me voyais déjà cherchant dans ma liste

Celle qui le soir pourrait par faveur se pendre a mon cou



Mes traits ont vieilli sous mon maquillage

Mais la voix est la, le geste est précis et j’ai du ressort

Mon coeur s’est aigri un peu, en prenant de l’âge

Mais j’ai des idées, je connais mon métier et j’y crois encore



Rien que sous mes pieds, de sentir la scène

De voir devant moi un public assis, j’ai le coeur battant

On m’a pas aide, je n’ai pas eu de veine

Mais au fond de moi, je suis sur au moins que j’ai du talent



Mon complet bleu, il y a trente ans que je le porte

Et mes chansons ne font rire que moi

Je cours le cachet, je fais du porte a porte

Pour subsister, je fais n’importe quoi



Je n’ai connu que des succès faciles

Des trains de nuit et des filles a soldats

Les minables cachets, les valises a porter

Les petits meubles et les maigres repas



Je me voyais déjà en photographie

Au bras d’une star, l’hiver dans la neige, l’été au soleil

Je me voyais déjà racontant ma vie

L’air desabuse a des débutants friands de conseils

J’ouvrais calmement les soirs de première

Mille télégrammes de ce tout paris qui nous fait si peur

Et mourant de trac devant ce parterre

Entrer sur la scène sous les ovations et les projecteurs



J’ai tout essaye pourtant pour sortir du nombre

J’ai chante l’amour, j’ai fait du comique et de la fantaisie

Si tout a rate pour moi, si je suis dans l’ombre

Ce n’est pas de ma faute, mais celle du public qui n’a rien compris



On ne m’a jamais accorde ma chance

D’autres ont réussi avec peu de voix et beaucoup d’argent

Moi j’étais trop pur ou trop en avance

Mais un jour viendra je leur montrerai que j’ai du talent!



 Charles Aznavour

The ballad of the lonely masturbator

The end of the affair is always death.

She’s my workshop. Slippery eye,

out of the tribe of myself my breath

finds you gone. I horrify

those who stand by. I am fed.

At night, alone, I marry the bed.



Finger to finger, now she’s mine.

She’s not too far. She’s my encounter.

I beat her like a bell. I recline

in the bower where you used to mount her.

You borrowed me on the flowered spread.

At night, alone, I marry the bed.



Take for instance this night, my love,

that every single couple puts together

with a joint overturning, beneath, above,

the abundant two on sponge and feather,

kneeling and pushing, head to head.

At night alone, I marry the bed.



I break out of my body this way,

an annoying miracle. Could I

put the dream market on display?

I am spread out. I crucify.

My little plum is what you said.

At night, alone, I marry the bed.



Then my black-eyed rival came.

The lady of water, rising on the beach,

a piano at her fingertips, shame

on her lips and a flute’s speech.

And I was the knock-kneed broom instead.

At night, alone, I marry the bed.



She took you the way a woman takes

a bargain dress off the rack

and I broke the way a stone breaks.

I give back your books and fishing tack.

Today’s paper says that you are wed.

At night, alone, I marry the bed.



The boys and girls are one tonight.

They unbutton blouses. They unzip flies.

They take off shoes. They turn off the light.

The glimmering creatures are full of lies.

They are eating each other. They are overfed.

At night, alone, I marry the bed.



BALADA DA MASTURBADORA SOLITÁRIA

O final de um caso é sempre a morte.

Ela é a minha oficina. Olho escorregadio,

fora da tribo de mim mesma o meu fôlego

encontra-te ausente. Escandalizo

os que estão presentes. Estou saciada.

De noite, só, caso-me com a cama.



Dedo a dedo, agora é minha.

Ela não está demasiado longe. Ela é o meu encontro.

Toco-a como um sino. Reclino-me

no caramanchão onde costumavas montá-la.

Possuíste-me na colcha florida.

À noite, só, caso-me com a cama.



Toma por exemplo esta noite, meu amor,

em que cada casal mistura

com uma reviravolta conjunta, para baixo, para cima,

o dois abundante sobre esponja e pena,

ajoelhando-se e empurrando, cabeça contra cabeça.

De noite, só, caso-me com a cama.



Desta forma escapo do meu corpo,

um milagre irritante. Podia eu

colocar o mercado dos sonhos em exibição?

Espalho-me. Crucifico.

Minha pequena ameixa, dizias tu.

Á noite, só, caso-me com a cama.



Então chegou a minha rival de olhos escuros.

A dama de água, erguendo-se na praia,

um piano nas pontas dos dedos, vergonha

nos seus lábios e uma voz de flauta.

Entretanto, passei a ser a vassoura usada.

Á noite, só, caso-me com a cama.



Ela agarrou-te como uma mulher agarra

um vestido de saldo de uma estante

e eu parti da mesma forma que uma pedra parte.

Devolvo-te os teus livros e a tua cana de pesca.

No jornal de hoje dizem que és casado.

Á noite, só, caso-me com a cama.



Rapazes e raparigas são um esta noite.

Desabotoam blusas. Abrem fechos.

Descalçam sapatos. Apagam a luz.

As criaturas bruxuleantes estão cheias de mentiras.

Comem-se uns aos outros. Estão repletos.

Á noite, só, caso-me com a cama

Anne Sexton.

Quando o homem entra na mulher

Quando o homem

entra na mulher,

como a rebentação

batendo na costa,

uma e outra vez,

e a mulher abre a boca de prazer

e os seus dentes brilham

como o alfabeto,

Logos aparece ordenhando uma estrela,

e o homem

dentro da mulher

ata um nó,

de modo que nunca mais

possam voltar a separar-se

e a mulher

trepa a uma flor

e engole o seu pecíolo

e Logos aparece

e solta os seus rios.



Este homem,

esta mulher

com o seu duplo desejo

tentaram atravessar

a cortina de Deus

e conseguiram-no por um instante,

embora Deus

na Sua perversidade

desate o nó.



WHEN MAN ENTERS WOMAN

When man

enters woman,

like the surf biting the shore,

again and again,

and the woman opens her mouth in pleasure

and her teeth gleam

like the alphabet,

Logos appears milking a star,

and the man

inside of woman

ties a knot

so that they will

never again be separate

and the woman

climbs into a flower

and swallows its stem

and Logos appears

and unleashed their rivers.



This man,

this woman

with their double hunger,

have tried to reach through

the curtain of God

and briefly they have,

though God

in His perversity

unties the knot.

Anne Sexton

Em missão, de Dacar a Bissau

O avião-táxi me apeia em Bissau,
vindo de ambíguo mar-areia.
Apeio;já nado o ar Recife;
súbito, a gota de uma igreja !

Igreja mais extraordinária:
do fio insosso das modernas,
rente à avenida, salva-a porém
a praça que a espaldas dela.

Ali reencontrei a alma úmida
das casas de porta e janela,
de um tijolo amadurecido
a sombra -poço de mangueiras.

João Cabral de Mello Neto
in:O artista inconfessável, Rio de Janeiro, Objetiva,2007.

"Acorda João! O sol já está alto! Maria já fez o café..."

quarta-feira, 21 de setembro de 2011

Cadê

Nossa !Que escuro!
Cadê a luz ?
Dedo apagou.
Cadê o dedo ?
Entrou no nariz.
Cadê o nariz?
Dando um espirro.
Cadê o espirro?
Ficou no lenço.
Cadê o lenço?
Dentro do bolso.
Cadê o bolso?

José Paulo Paes
in: Lê com crê. Editora Ática. São Paulo. 2008

Faca no peito

Que região é aquela, de areia e mar
-arco-íris góticos-
tão próxima do céu, sendo ela mesma inferno?
Estavam lá meu pai, minha mãe, já mortos.
Um se queixava e sofria,
outro chorava, consolando-me.
Minha irmã, a pedrada e ódios,
matara nossa irmã de criação.
Uma coisa horrorosa aconteceu,
disse à minha filha moça.
Belas mulheres mergulhavam de uma ilha rochosa
furada de cavernas.
outras masturbavam-se
ouvindo um rapaz charmoso discursar.
todos se lembravam: de algum lugar
o vento trouxera mesmo um cheiro de cadáver.
Mas quem ousaria supor o acontecido?
O vento do mar dobrava uns postes com fios,
gabirobeiras em flor, como noivas,
eram pura alegria,
luz aquecida contra o sonho cru.
Eu dormira com o peito perfurado de culpa
porque negara aos padres a boa fala de sempre.
Apodara-os viciosos, egoístas , aproveitadores do povo.
No sonho, um deles quis dar sua bênção, inconseguiu,
ninguém se ajoelhou, ocupado em frivolidades.
Quem sou eu?
A morta, a assassina, o prevaricador mentiroso ?
Só sei que eram ameaçadoras
claridades, b~ençãos, cavernas.
Meu coração suporta grandes pesos.
Nem em sonhos repousa.

Adélia Prado
in: Terra de Santa Cruz.Rio de Janeiro, 2006, p 62.